Mulder Projectmanagement

Regelmatig schrijft Nicoline over actuele situaties in de Gelderlander.

Volgens de Partij voor de Vrijheid is het onaanvaardbaar dat de staatssecretarissen Aboutaleb en Albayrak een tweede paspoort hebben. Zij zouden daardoor in een loyaliteitenconflict terecht kunnen komen.

Loopt Nederland risico met bewindslieden met een dubbele nationaliteit?

(28 februari 2007)

Het mooie van loyaliteit is dat het authentiek is. Loyaliteit zit in het hart, dat voel je, dat ben je. Loyaliteit valt niet af te dwingen of te verbieden. Niet met één of twee paspoorten, niet met welke regel of wet dan ook. Bewindslieden met meerdere nationaliteiten hebben een verantwoordelijkheid; dezelfde verantwoordelijkheid als hun collega’s met één nationaliteit. Zij maken deel uit van de Nederlandse regering, zijn dienaren van de Nederlandse kroon, vormen mede de Nederlandse staat. Oppositiepartijen doen er goed aan zich te concentreren op hoe bewindslieden omgaan met die verantwoordelijkheid en hun motie van wantrouwen te bewaren voor als er bij het uitoefenen van deze verantwoordelijkheid sprake is van belangenverstrengeling.

Dan is het mij om het even hoeveel paspoorten Aboutaleb en Albayrak hebben.

Om moeders aan het werk te krijgen, moeten ouders en de opvang samen zorgen voor opvoeding, zorg en ontwikkeling.

Kinderopvang moet meer lijken op thuissituatie

Om moeders méér aan het werk te krijgen is het nodig kinderopvang en thuissituatie beter op elkaar te laten aansluiten. Ouders en opvang moeten samen verantwoordleijk worden voor de opvoeding van een kind.

(7 november 2006)

‘Kinderopvang weer duurder’ kopt de Gelderlander op de voorpagina van woensdag 1 november 2006. Koren op de molen van de politieke partijen die, aan de vooravond van de verkiezingen, gul strooien met plannen voor gratis kinderopvang. Plannen die naar alle waarschijnlijkheid zijn gemaakt zonder betrokkenheid van (werkende) moeders. Want gratis kinderopvang is geen oplossing voor de wens om meer moeders aan het werk te krijgen. Of, liever gezegd, moeders méér aan het werk te krijgen. Want in tegenstelling tot andere westerse landen heeft Nederland een hoog aandeel werkende moeders: 66% van alle moeders werkt betaalt. Maar van die 66% werkt driekwart parttime, met gemiddeld 23 uur per week.

Politici, wilt u moeders meer aan het werk krijgen, kom dan niet met lapmiddelen als gratis kinderopvang, maar vertrek vanuit de kern: het eeuwenoude cultuurverschil tussen mannen en vrouwen. De man ‘jaagt’ (werkt) de vrouw runt het gezin, het huishouden en voedt de kinderen op. Uw voorgangers, zo’n twintig jaar geleden, hebben de eerste stappen daarin voor u gezet. Gaat u alstublieft op die lijn verder…

Twintig jaar geleden werden de moeders van nu grootgebracht met de slogan ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’. Dus gingen ze studeren, aan een flitsende carrière beginnen en, later dan goed voor hun lichaam is, werden ze moeder. Nu organiseren deze moeders zich drie slagen in de rondte om die flitsende carrière parttime te kunnen voortzetten. Tenslotte heeft de regering van toen ze een hoog verantwoordelijkheidsgevoel en de noodzaak van zelfstandigheid ingepompt.

Ik laat de discussies over ‘moedergevoelens’, vrouwen die denken beter voor hun kinderen te kunnen zorgen dan mannen en vrouwelijke aanleg voor ‘huishoudmanagement’ even voor wat ze zijn. Ik neem het genoemde cultuuraspect (man werkt, vrouw zorgt) als uitgangspunt. Welke ruimte zit dáár om verantwoordelijkheid voor werk, huis en kind te combineren zonder in de WAO te belanden?

Het alom geprezen Scandinavische model geeft niet voor niets een succesvol beeld. Mijn Deense vriendin werkt vier dagen per week. Zij wordt door haar omgeving ‘ter verantwoording geroepen’ met de vraag of ze echt denkt haar kinderen beter te kunnen opvoeden dan speciaal daarvoor hoogopgeleide pedagogen. Kinderen worden opgevoed terwijl mama werkt en spelen als mama er voor hen is. Ik werk ook vier dagen en mij wordt juist de vraag gesteld wat ik ervan vind dat anderen voor mijn kinderen zorgen…

De opvang in Nederland heeft vooral een zorgtaak. Begeleiding in vrije tijd, leuke dingen doen in de vakantie en vooral veel spelen. Nu ben ik er een groot voorstander van dat kinderen vooral spelen. Om met Loesje te spreken: Wat er ook speelt in de wereld, laten het vooral de kinderen zijn.

Mama wil op de dagen dat ze niet werkt haar kinderen ook vooral zien spelen. Echter, dan zijn er tal van andere dingen die ‘moeten’: Als de kinderen naar school zijn moet er vooral van alles in en rondom het huis: boodschappen (er moet tenslotte wel vers fruit mee naar school), huishoudelijke taken die niet uit te besteden zijn, en niet vergeten de kinderen te brengen, te halen, te brengen en te halen. Met de fiets, want zo’n kippeneindje met de auto kan echt niet meer.

Als de kinderen dat thuis zijn is het zwemles, feestjes, cadeautjes voor die feestjes, halen en brengen van vriendjes, clubje hier, muziekles daar en banden plakken (want morgen weer met de fiets naar school) wat de klok staat.

Om moeders meer aan het werk te krijgen is het van belang naar hun totaalbeeld te kijken. Zij moeten op de dagen dat ze werken goed functioneren als werkneemster en op de dagen dat ze niet werken goed functioneren als moeder. Het daarin vinden van een balans is essentieel. Want hoe meer ze gaan werken, hoe meer er ‘moet’ in de dagen dat ze niet werken.

Er zit een oplossing in het op één lijn trekken van na-schoolse en (niet te vergeten goede) vakantieopvang enerzijds en thuis-zijn anderzijds. Dat vereist het verleggen van de focus van ‘opvang als zorg’ naar ‘opvang als deel-opvoeding’. Ouders en begeleiding in de opvang zorgen samen voor opvoeding, zorg en ontwikkeling (spelen). Opvang als equivalent van de ‘tijd met mama’. Dat is een visie die niet de strijd aangaat met onze cultuur maar er bij aansluit.

Dit vergt een ander beleid in de kinderopvang. Hoger geschoold personeel, een beter georganiseerde samenwerking tussen instanties en veel, heel veel aandacht voor de fysieke (interne en extrene) omgeving van de opvang. Het is tenslotte een tweede huis.

Concreet betekent opvang als deel-opvoeding dat er professionele aandacht is voor fysieke, mentale en sociale ontwikkeling. Dat er directe lijnen zijn tussen sportclubjes en muziekles enerzijds en de opvanginstantie anderzijds (het is toch van de zotte dat alle moeders en vaders op hun niet-werkdag in polonaise naar dat zwembad fietsen?). Opvang als deel-opvoeding betekent kinderen een verantwoorde maaltijd voorzetten als het tegen etenstijd loopt en mama in de file staat, of aangekondigd later komt. Maar ook dat er ruimte is voor praktische zaken als kinderen naar een feestje brengen en halen én een cadeautje voor de jarige kopen (als er nu een uitnodiging komt voor een feestje op een BSO dag, ga ik die dag ruilen, mijn werkschema omgooien, afspraken verzetten en alles in het werk stellen om mijn kind naar dat feestje te kunnen laten gaan. Want het is ook onderdeel van onze cultuur dat een kind niet de dupe mag zijn van het feit dat beide ouders werken).

Opvang als deel-opvoeding vereist dat je kijkt naar de wens om moeders meer aan het werk te krijgen vanuit de positie van de werkende moeder. Je richt je dan op haar totale krachtenveld van rollen als moeder, werk- of onderneemster en hoofd van de huishouding.

Tenslotte: Ik heb een prima leven met mijn kinderen en mijn parttime baan. Dus mocht ik de indruk wekken dat ik ontevreden ben dan wil ik dat graag nu rechtzetten. Met mijn organisatietalent, mijn hulp in de huishouding, de lieve zorgzame tussenschoolse- en buitenschoolse opvang en niet te vergeten de bezorgservice-aan-huis van de plaatselijke supermarkt, red ik het best. Maar vraag me niet meer te gaan werken door me een verlepte worst van de gratis kinderopvang voor te houden. Daarmee help ik de economie bergopwaarts, maar gaat de kwaliteit van mijn leven én dat van mijn kinderen, heel hard achteruit.

De gratis kranten Metro en Spits groeien als kool. Nieuwe gratis kranten worden voorbereid. Redacties van betaalde kranten vrezen voor hun toekomst.

Is het nog van deze tijd om voor de krant te betalen?

(11 oktober 2006)

Een gratis krant is wat mij betreft een prima oplossing om jongeren aan het lezen van actualiteiten te krijgen, om snel van de meest actuele thema’s oppervlakkig op de hoogte te zijn voordat je de tijd hebt om de achtergronden door te spitten, om openbaar vervoerbedrijven met extra werk en stapels oud papier op te zadelen en om als krantenmaker geprikkeld te worden door de advertentieopbrengsten, en niet door de lezerstevredenheid. In dat laatste schuilt wat mij betreft de reden waarom een gratis krant alleen bestaansrecht heeft náást een krant waarvoor betaalt moet worden. Uit tal van voorbeelden is wel gebleken dat kwaliteit valt of staat met de mate waarin de producent zich moet laten leiden door de mening van zijn afnemer.

Uit het rapport over de Schipholbrand blijkt dat er nogal wat is misgegaan bij de nazorg aan de slachtoffers. Zij wijzen naar minister Verdonk, die te weinig voor hen zou hebben gedaan.

Moet ook minister Verdonk aftreden vanwege de Schipholramp?

(27 september 2006)

Het is de grootste gedachtekronkel binnen de politiek: een ambtenaar maakt een grove fout en de verre eindverantwoordelijke moet vertrekken. Het effect? De ambtenaar bukt voortaan nog verder onder maaiveldniveau en de minister wordt de kans ontnomen om structurele verbeteringen in te zetten. Niemand leert ervan. De organisatie wordt alsmaar behoudender en een zittenblijver mag de gevolgen van ‘het probleem’ opruimen. Ik neem zeker geen ministers in bescherming; vind juist dat de gene die persoonlijk gefaald heeft (mijn inziens de direct leidinggevenden) zijn plicht moet nakomen en de rotzooi moet opruimen. Het wordt hoog tijd dat de politiek meer op het bedrijfsleven gaat lijken: wie fouten maakt herstelt deze en leert daarvan. Vertrekken is dan veel te makkelijk.

Veel partijen willen gratis kinderopvang, zodat moeders (meer) kunnen werken. Maar volgens sommige wetenschappers wil de Nederlandse man niet stofzuigen en de vrouw geen carrière.

Krijg je met gratis kinderopvang meer moeders aan het werk?

(20 september 2006)

Vlak voor de verkiezingen speler de politieke partijen weer eens voor Sinterklaas, al heeft Zwarte Piet wel heel slecht geluisterd naar de wensen van de werkende moeders. De babyboom in de tweedekamer ten spijt…

Mijn Deense vriendin moet zich verantwoorden waarom zij ‘slechts’ vier dagen werkt: Denkt ze echt dat zij –als ongeschoold pedagoog maar hoogopgeleide moeder- haar kinderen beter kan opvoeden dan de professionele begeleiding in de opvang? Ik werk ook vier dagen Zoveel? wordt mij geregeld gevraagd. En je kinderen dan? Pas als Nederland gaat beseffen dat opvang geen zorg- of verblijftaak is, maar een pedagogische verantwoordelijkheid en dus een verlengstuk van de opvoeding, dán maken vrouwen de keuze om (meer) te werken. Carrière maken cultureel bepaald? Flauwekul. Denemarken is dichterbij dan je denkt.

Afgelopen maandag was het vijf jaar geleden dat negentien terroristen vliegtuigen kaapten en het WTC in New York opbliezen. President Bush riep daarna de ‘oorlog tegen het terrorisme’ uit.

Hebben de aanslagen van 11 september het leven veranderd?

(13 september 2006)

Het leven verandert voor mij elke dag en natuurlijk heeft ook ‘9/11’ zijn impact. Net zoals Bali, Londen, Madrid dat hebben. En zoals Afganistan, Irak, Libanon, Pim Fortuyn, Theo van Goch, de Hofstadgroep. Het is vreselijk wat er in de wereld gebeurt rondom terrorisme en radicale moslims. Op mondiaal niveau heeft het zeker voor verschuivingen gezorgd. ‘Gaan we de oorlog tegen het terrorisme nog wel winnen?’ vraag ik me geregeld af. Om me heen zie ik vooral bijna paranoïde spanning rondom alleen gelaten rugzakken, verlaten pakketjes en zich ‘verdacht’ gedragende mensen (wat dat ook zijn mag) in niet-westerse kledij. Maar ik zie ook dat de verkiezingsprogramma’s nog steeds gaan over kinderopvang en filevermindering. Dan kan ik niet anders dan constateren dat de impact van ‘9/11’ op ons dagelijks leven zich in de marge afspeelt.

Donderdag nam Ayaan Hirsi Ali afscheid van de Tweede Kamer. De een prijst de inzet en moed waarmee ze het maatschappelijk debat heeft verrijkt, voor de ander was ze een stokebrand.

Is het vertrek van Ayaan Hirsi Ali een verlies voor Nederland?

(6 sept. 2006)

Ayaan Hirsi Ali heeft veel meegemaakt. Ik benijd haar daar niet om; bewonder haar des te meer dat zij haar gedrevenheid weet vast te houden.

Eindelijk iemand in grijs Den Haag die conflicten verkiest boven een veilig en weinig vernieuwend consensus (“Ik houd van discussie, niet van kerkdiensten”). Iemand die zaken openbreekt die anderen schuwen (onderdrukking van vrouwen). Iemand die keuzes durft te maken ondanks heel veel onbegrip van de buitenwereld (bijvoorbeeld haar overstap naar de VVD). Het vertrek van elke persoon met welke controversiële uitspraken dan ook is een groot verlies voor zowel ons land als onze politiek. Weer een bevestiging dat aanpassing het wint van vooruitgang. Wie is de volgende spraakmakende figuur die wordt opgeofferd om het Haagse kloontjesgedrag te bevestigen?

Sinds de verijdelde aanslagen op Heatrow zijn de veiligheidsmaatregelen flink aangescherpt. Een toestel van Nortwest keerde terug naar Schiphol vanwege twaalf rumoerige Indiërs.

Schieten we door met de beveiliging van het vliegverkeer?

(30 augustus 2006)

Veiligheid is een gevoelsbegrip en ‘veiligheid boven alles’ (minister Donner’s wens) daarmee een utopie. Een gevoel van veiligheid wordt bepaalt door de balans tussen de wetendheid en zichtbaarheid van de maatregelen (airmarshals) en de mate waarin je daar last van hebt. Het feit dat bovenstaande vraag gesteld wordt betekent dat die balans aan het wankelen is. Miljoenen mensen hun flesjes lenzenvloeistof laten leeggooien vind ik ver gaan. Een gezagvoerder die besluit zijn vliegtuig terug te keren omdat er duidelijke signalen zijn die wijzen op een kans op een aanslag (een bom is met een gsm zó geactiveerd) vind ik verstandig omgaan met risico’s. De vraag of we doorschieten in de beveiliging is alleen op ik niveau te beantwoorden. Nee, wat mij betreft niet.

Om de kosten van de vergrijzing op te kunnen brengen zijn de komende jaren ingrijpende maatregelen nodig als fiscalisering van de AOW of verhoging van de AOW-leeftijd tot 67 jaar.

Moet de AOW-leeftijd worden verhoogd naar 67 jaar?

(28 juni 2006)

Ooit is de leeftijdsgrens van 65 gesteld op basis van levensverwachtingen van lang geleden, rekening houdende met fysiek zware arbeid in werkweken van 48 uur of meer. Door de huidige voorzieningen, medische zorg en soort (veel bureau-)werk zegt leeftijd niet zoveel meer.

Ik zie liever een combinatie van criteria die voortkomen uit ‘kunnen’ en ‘willen’ werken. Met een hele grote investering in een cultuuromslag die maakt dat loopbanen voortaan gaan over een waardevolle bijdrage aan de organisatie (in plaats van over verantwoordelijkheid en geld). Lukt het huidige werk niet meer? Ga jouw kennis en ervaring overdragen als onderzoeker, planmaker, adviseur, leidinggevende, coach, opleider, etc.. Net zolang totdat er een balans is tussen de duur van een arbeidsverleden en de fysieke en mentale toestand in de nabije toekomst.

Er is een nieuwe politieke partij: PNVD, de Partij voor Naasteliefde, Vrijhgeid en Diversiteit. In de volksmond de partij voor pedofielen.

Is Nederland te tolerant door een partij als PNVD te kogen laten bestaan?

(21 juni 2006)

Met weerzinwekkende tegenzin heb ik opiniesites over pedofilie bezocht. Gezien bovenstaande stelling wilde ik weten wat een partij als PNVD beoogd. Zonde van die extra ‘hits’. Het enige waar zo’n partij goed voor is, is voor het uit de anonimiteit halen van haar leden. Zodat de samenleving een zeer kwetsbare en naïeve slachtoffergroep kan beschermen. Zodat we ze (voor hun bestwil, maar bovenal voor die van de kinderen) kunnen weren van opleidingen waar ze als een kat op het spek worden gebonden.

Ik vind Nederland inderdaad veel te tolerant op dit punt. Er moet een verbod op zo’n partij komen. En democratie is daarbij geen tegenargument. PNVD is een partij die pleit voor een wetswijziging waarvan mensen, die niet eens mógen stemmen, het slachtoffer worden.

Koningin Beatrix schudde onlangs bij een bezoek aan een moskee geen handen met mannelijke moslims uit respect voor hun geloof. Volgens Geert Wilders geeft zij toe aan radicale moslims.

Is het een knieval als je als vrouw een mannelijke moslim geen hand geeft?

(14 juni 2006)

Vervang het in-hokjes-denken door kijken naar overeenkomsten: We zijn allemaal mensen die volgens mij in essentie goed zijn. Mensen met elk hun eigen geloof, overtuigingen en normen en waarden. Zolang je een ander daar niet mee kwetst hoef je er niet over te oordelen. Ik denk dat Koningin Beatrix niet gekwetst is maar dat ze begrijpt waar het om gaat. Ze zegt enkel dat ze een mannelijke moslim in zijn waarde laat. Ze zegt niet wat ze daar van vindt of dat ze het met hem eens is. Mensen (zoals mijnhéér Wilders nota bene, wat weet die van de gevoelens van een vrouw?) die geen rekening houden met de overtuigingen van een ander omdat ze hun eigen overtuigingen ‘beter’ vinden kunnen daar nog veel van leren.

Het WK voetbal staat voor de deur, de straten zijn weer oranje versierd.

Loopt de oranjekoort te hoog op?

(7 juni 2006)

Oranje aardappels, oranje bakkerbaarden, oranje kaas. Inderdaad: oranjekoorts. De vraag is of we ziek worden van die koorts. Zolang je daarin een keuze hebt heeft die koorts alleen maar voordelen: Een gespreksonderwerp met je buren, een piepklein beetje integratie, een welvarende middenstand. En straks, als we kampioen zijn, kijkt heel de wereld naar ons land en geeft het een economische impuls (mocht al die stimulans Marco c.s. niet helpen, vind ik producenten verantwoordelijk voor de afbreekbaarheid van die enorme afvalberg prullaria).

Ook op de oranjekoorts van de media kun je weinig tegen hebben. Keus te over in TV-zenders en kranten. Nog steeds misselijk? Dan moet je je afvragen of je wel wilt wonen in een land met voetbal als volkssport nummer 1 waar geen vaccin tegen bestand is.

Vandaag maakt de VVD bekend wie de leden tot nieuwe lijsttrekker kiezen. Onder de D66-leden woedt de campagne tussen Lousewies van der Laan en Alexander Pechtold nog tot eind juni.

Moeten bij alle partijen de leden de lijsttrekker gaan kiezen?

(31 mei 2006)

Hoe goed is het beoordelingsvermogen van de leden? Een doorsnee lid laat zich leiden door charisma en populariteit, verheerlijkt één aspect in het bijzonder of let enkel op de meeste recente prestaties van de kandidaat. Kortom: Hij stapt in alle bekende beoordelingsvalkuilen. Inschatten of een kandidaat het in een andere dan zijn huidige functie goed zal doen is een vak apart. Ik pleit dan ook voor een door (onafhankelijk) deskundigen opgesteld competentieprofiel. Iedere kandidaat die aan de minimale eisen van dit profiel voldoet (dus die ‘goed genoeg’ is) mag zich verkiesbaar stellen. Leden kiezen dááruit op basis van wat voor hen nog meer belangrijk is. Zo krijgt de partij een lijsttrekker die èn deskundig is èn een breed draagvlak heeft.

In Duitsland wordt overwogen schooluniformen in te voeren. Zo zou het 'merken-fetisjisme' onder de jeugd worden ingedamd en bovendien de integratie worden bevorderd.

Moeten ook in Nederland schooluniformen worden ingevoerd?

(24 mei 2006)

Het is een bekend fenomeen: mensen gedragen zich niet op een manier zoals ‘een overkoepelend orgaan’ (leraren? de overheid?) dat graag zou zien dus leggen we verplichtingen op in hun omgeving (schooluniformen). Daarmee raak je niet het punt waar het daadwerkelijk om gaat: kinderen blijven elkaar aanspreken op of zelfs pesten vanwege uiterlijke aspecten als kleding.

Als je merkenfetisjisme wilt indammen moet je de verantwoordelijken daarvoor aanpakken: zorg dat ouders hun kinderen overtuigingen meegeven die verder gaan dan het toekennen van waarde aan merken en materialistische zaken. Investeer in competenties van leerkrachten om fetisjistisch gedrag van kinderen te signaleren en met hen te bediscussiëren. Dan hoeven we het niet te hebben over integreren maar over ‘het mogen zijn van iedereen zoals hij of zij is’.